”Κρασοπίνω”
Παναγιώτης Τούντας 1937
τραγ:Κώστας Τσανάκος
Το κρασί δε με μεθάει όσο και να πιω
κράσο πίνω κι είμαι εντάξει όπου κι αν βρεθώ
το πρωί σαν κολατσίσω πίνω μιαν οκά
κι άλλη μια το μεσημέρι θέλω τακτικά
Τέσσερις μισές το βράδυ πρέπει για να πιω
να `ρθω να σου πω γκρινιάρα πόσο σ’ αγαπώ
Δεν ειν’ πολύ, όχι! δεν ειν’ πολύ
κάνω κέφι και πετάω σαν το πουλί
Τα κορόιδα που δεν ξέρουν να γλεντήσουνε
θέλνε με τις λουκουμάδες να μεθύσουνε
και στο δρόμο σαν με δούνε, με πειράζουνε
κράσο ο ένας, κράσο ο άλλος μου φωνάζουνε
Μα εγώ θα πίνω κράσο κούκλα μου χρυσή
δεν φοβούμαι για να σκάσω από το κρασί
Δεν ειν’ πολύ, όχι! δεν ειν’ πολύ
κάνω κέφι και πετάω σαν το πουλί
Στίχοι: Παναγιώτης Τούντας.
Τσανάκος Κώστας ή Χατζηχρίστος ή Ποσειδών Διβάρης. Σπουδαίος μικρασιάτης τραγουδιστής με μεγάλες φωνητικές δυνατότητες. Εργάστηκε κυρίως ως λογιστής και για πολλά χρόνια διατηρούσε ταβερνάκι δίπλα στο σπίτι του στην Καισαριανή, όπου τραγουδούσε μόνο για τους φίλους του. Δεν ανέβηκε ποτέ σε πάλκο για να τραγουδήσει επαγγελματικά. Ηχογράφησε γύρω στα 30 τραγούδια μεταξύ των ετών 1935 και 1941, με κορυφαίο “Το κορίτσι σου κυρά μου” του Κώστα Καρίπη 1937. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 επανήλθε στη δισκογραφία με μερικά ακόμη τραγούδια, με το ψευδώνυμο Ποσειδών Διβάρης. [πηγή: Αρχείο Κουνάδη]
