”Μαντήλι χρυσοκεντημένο”
Βασίλης Τσιτσάνης 1936
τραγ:Ελβίρα Κάκκη
Ποιος είδε πράσινο δεντρί, μαυροματούσα και ξανθή,
γιε μ’ να ‘χει γαλάζια φύλλα, μαύρα μάτια, μαύρα φρύδια
Και στην, καλέ, και στην κορφή μαλάματα, κορίτσια με τα κλάματα,
γιε μ’ στη ρίζα κρύα βρύση, ποιος να πιει, ποιος να γεμίσει
Εκεί, καλέ, εκεί έσκυψα να πιω κι εγώ, μα τ’ άστρο, μα τον ουρανό,
γιε μ’ να πιω και να γεμίσω, μαύρα μάτια να φιλήσω
Μου’ πεσε το μαντήλι μου, καημό, καλέ, που ‘χουν τα χείλη μου,
γιε μ’ το χρυσοκεντημένο, μια χαρά ήταν το καημένο
Στίχοι: Βασίλης Τσιτσάνης. Μπουζούκι παίζει ο Τσιτσάνης και πιάνο ο Περιστέρης. Είναι το 2ο τραγούδι του Β. Τσιτσάνη, στην δισκογραφία. Πρόκειται για διασκευή παραδοσιακού της Πόλης, με στίχους ελαφρά αλλαγμένους σε σχέση με το παραδοσιακό. Τραγουδιόταν στην Ήπειρο και στη Θεσσαλία σε πολλές παραλλαγές. Η δισκογραφημένη αυτή εκδοχή του Τσιτσάνη δείχνει την επίδραση του Κωνσταντινοπολίτικου πάνω στο τρικαλινό τραγούδι. Κατά μια άλλη εκδοχή, πρόκειται για διασκευή δημοτικού τραγουδιού του 1800. [πηγή: rebetiko.sealabs.net]
