”Στο φάληρο που πλένεσαι”
Μάρκος Βαμβακάρης 1937
τραγ:Μ.Βαμβακάρης,Ελ.Πετρίδου
Στο Φάληρο που πλένεσαι
περιστεράκι γένεσαι
Σε είδα χθες με το μαγιό
γεια σου τσαχπίνα μου Μαριώ
Στης θάλασσας την αμμουδιά
με άλλον ήσουν αγκαλιά
Κι εμένα ούτε μια ματιά
δε μου ‘ρίξες σκληρή καρδιά
Στίχοι:Μ.Βαμβακάρης
Αν πάρουμε ως παράδειγμα δύο από τα πιο γνωστά τραγούδια του Μάρκου, θα διαπιστώσουμε αντιθέσεις στα πάντα. Οι μουσικοί δρόμοι πάνω στους οποίους έγραφε, ήταν το νιαβέντι και ο πειραιώτικος. Ο πρώτος είναι ο πιο ευαίσθητος. Ο δεύτερος, μάγκικος, σκληρός. Σε νιαβέντι έγραφε την πιο μεγάλη λαϊκή καντάδα, ένα τραγούδι γεμάτο ρομαντισμό και ευαισθησία:
«Χαράματα η ώρα τρεις θα ‘ρθώ να σε
ξυπνήσω, κρυφά από τη μάνα σου να σε
χαρώ, να βγεις να σου μιλήσω».
– Και η αντίθεση με δρόμο πειραιώτικο:
«Θέλω μαστούρης να γινώ και να ‘ρθω στο τσαρδί σου,
γιατί εσένα αγάπησα κι όχι την αδελφή σου».
